Toprağın üstünde her gün gezersin, bastığın yerdir,
Evin, barkın, yurdun bile topraktan yapılmıştır.
Bahçende açılan taze güllerin hep ondandır,
Oban, soyun, kökün, vatan toprağa bağlıdır.

Tenin, damarların toprakla hayat bulur bugün,
İncirin, zeytinin tadı topraktan gelir yine.
Sabah akşam üstünde yürür, hayat sürersin,
Bütün canlıların yurdu topraktır, ey insan.

Tohumunu ekersen, toprak sana ürün verir,
Buğday ile arpa, nohut bağrında yetişir.
Kavun, karpuz, sebze, meyve topraktan yükselir,
Bolluğu ve bereketi toprak verir insana.

Toprağın bağrından nice bereket fışkırır,
Suyu verir Yaradan, rahmet gökten yağınca.
Yağmur iner, kuru toprak yeniden canlanır,
Yerden suyu çıkaran yine topraktır, toprak.

İnsan ölür, bedeni toprağa teslim olur,
Kabir denen karanlıkta bedenler bir gün çürür.
Nice sultan, nice insan toprağa girip gider,
Cesetleri saklayan hep topraktır, ey insan.

Dünya büyük bir handır, binalar topraktan olur,
Tuğlası ve kerpici yine topraktan yapılır.
Altın ile gümüşün de aslı yine topraktır,
İnsan neye güvenirse sonunda toprak olur.

Dağdan taşan dereler seller olup can götürür,
Kayalar kopup düşer, nice canlar yere serilir.
Kuşlar, balıklar bile toprağa emanet olur,
Bütün canlılar döner sonunda yine toprağa.

Toprak bizim mayamız, biz yaratıldık topraktan,
İnsan bir gün göç eder bu dünyadaki handan.
Bağlar, bahçeler kalır, mal mülk geride kalır,
Hüdayi der: Son durak yine topraktır, toprak.


17.08.2026//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ