![]() Bir kadın birde gece ağlıyordubir kadın tüm karanfilleri söktü yüreğinden geceye serpti sessizliği gibi dilbaz şarkılar dilinde pelesenk olmuş gece kadar siyah bir yürek bırakmış sevda artığı yılları sonra yıldızlar üşüdü ardından bir bir yağdı şiir diye ve o kadın şimdi şiir oldu yalnızlığının dudağında gece kadar sensizim gece kadar sessiz bir kadın yalnızlığının solgun rengine.... ömrünü gömdüğü içindi tüm yalnızlığı içinde koca bir hiçlik yalnızlık ve yokluk gece matem rengine yıldızları dökmüştü ve o kadın ben olabilirdim gecede unutulan gece kadar yalnız gece kadar sessiz yıldızlar öksüz kalan geceye armağandı hatıraların kara kaplı defteri gibiydi ömrü bir kadın birde gece ağlıyordu şiirlerimde yıldızlar üşüdü sessiz kalınca gökte yüreğine düştü bir gece vakti ve o kadın şimdi ben oldum yada sen haydi bul kendini sonra topla gecenin dökülen yıldızlarını öp yüreğinden sevdanın öp ki yıldızlar ölmesin gece kadın yıldız aşk olsun Mahmudiye Düzkaya |
geceyle özdeşleşen bir yürek ve hissettikleri.
Gece ve kadın...aslında ikiside birbirinden ayrılmaz ikiside gizemli ve karanlık, ikisindede aşk dolu yalnızlık.
kaleminize sağlık