HA HA HA HA
Acımla gökyüzünü kestim
kaç parça ben düştü yere,
akan kanı düşünüyordum kızıl meydanına insanlığın
denizin kendisiydim
çalmasaydı düşlerimi ağrılı kadınlar ve çocuklar
onların kirli nehir gölgesiydim
şehirlere ve sözlere dökülen
bilirdim ki deniz denizliğinden olmazdı
ipini saldığımız çamur yüzlü adamlar yüzünden
gülelim bunların haline hahahaha

çektikçe çektim kafayı
en güzel meyhaneydi benim denizim
insanlık mahzeninde bir yaz idim
kötülüğün ayyaşına yetişmedi sesim
yılların kış uykusunda yıllandım ve gördüm
kaç kadın yüzü kaybetti şehirler
ya ayyaşlar gidecekti ya bizler
gülelim onların haline hahahaha

onların bilmediklerini bilmek istemediği çok şeyi var
bizim de bildiklerimizin arasında iki yüreklik mesafe var
onların boşluğunu gökyüzümüzle doldurur
içine denizimizi katarız
gülelim onların haline hahahaha…


EMİNE MÜJDECİ.