Rüzgar gibi hatıralar dolaşırken estikçe,
Bir limanı arar durur,
Yaşanmışlar kör düğümle bağlanırken içinde,
kurtulmak için çabalar kılıç gibi kestıkçe
İzleri yüreğe vurur,
Canını öyle yakar ki saklayamaz biçimde.


Yıllara sitemler eder geri verilsin diye,
Dayanılmaz feryadıyla,
İstikrar direnişiyle gem vurulamaz dile,
Çaresi olmadığını anlarda bile bile
Kahrolası acısıyla,
Müebbet verildiğini bilir de sorar niye ?


Bu kadar mı zor yaşamak aşılamaz mı yolu,
Hep engelleri mi sunar
Neden acımadan bağlar şu zavallı el kolu,
Hiç bitmez mi direnişin peşi bırakmaz sonu,
Niye hep kalbini yorar,
Suskunluğu oynuyorsa burda kapanmış konu.


Simsiyah bulutlar sarar etrafını hep pusar,
Gözlerine mil çekilir,
Kabuğunda düşünürken öylece durur susar,
Yorgun bedenine yükler bütün suçunu kusar,
Yaşanmışlara içlenir,
Yaşla gözleri doldukça yılları geri ister.


NESRİN ÖNEM DEMİR
27 02 2015