0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1684
Okunma
Ne kadar sen olsada içimde,
O kadar uzağa düştün..
Ben sevdikçe seni,
Sen bilmezliğe büründün...
Sen dolu satırlarımı görmedin..
Senin okuman için yazmama rağmen,
Sen dışında binlercesi okudu da;
Bir sen görmedin, bir sen bilmedin...
Sana kendimi anlatmaya çalışmıyorum artık..
Yoruldum tek başıma savaş vermekten;
Ben tükendim ve o çiçek soldu...
Ne onun yeşermeye macali kaldı;
Nede benim umudum..
İkimizde büktük artık boynumuzu,
Zamansız açmaya çalışmıştık ikimizde;
Anlamamız biraz zaman aldı..
Artık ikimizde çok iyi biliyorduk;
Sararmak alnımıza yazılmıştı...
Ömrüme ömür katanım,
Can otağım, Cânânım,
Can’ıma kıyanımdın..
Boynu bükük bir çiçek,
Yıkık bir adam;
Bize sevgisini çok gören bir kadın..
Bu hikâyenin kahramanlarıydık...
byHaktan
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
