Bir efsane mevsimi sen içimde tüten düş.
Boğaz’a doğan güneş İstanbul’u kıskanır.
Senden yadigar kalan çay ıtırlı som gülüş.
Erguvanlar açınca görenler seni sanır.
Çayın has ikliminde İstanbul şiir misal.


Üsküdar’a albeni çaya dair her makam.
Kız Kulesi süzülür zarafet ehli kuğu.
Çaynağme’de çay içen bu hayattan alır kam.
Bir periden bahseder çayın üstünde buğu.
Gamzende saklı imde İstanbul şiir misal.


Mihrimah Sultan gelir mihman olur mekana.
İnce belli içinde kaç şarkı bestelenir.
Çay rayihası siner bir dükkanda her ana.
Ney tambur ut sesinden nağmeler destelenir.
Çayın has ikliminde İstanbul şiir misal.


Berraklaşır anılar acı çayın tadında.
Hatıra atlasına işlenir tebessümün.
Gül haza güzelleşir gül emsal adında.
Sen gülünce şevk ile doğar bu şehire gün.
Gamzende saklı imde İstanbul şiir misal.


Asaf Osman Efendi suzinak bir çay demler.
Bir taksimin ardınca geçilir nice fasıl.
Silinir bu minvalde gönüldeki elemler.
Bu ünsiyet deminden muhabbet olur hasıl.
Çayın has ikliminde İstanbul şiir misal.


Seni fısıldar demlik bardağın kulağına.
Işıl ışıl gülüşün çaya hep ilham olur.
Çay saati her nefes düşer gönül ağına.
Çayın rayihasında cümle hâl seni solur.
Gamzende saklı imde İstanbul şiir misal.
12.02.2015 İbrahim Kilik