0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1313
Okunma
Dizlerimde ki yaranın kabuğu değil bu !
Çocuk değilim.
Çoktan vazgeçtim.
Artık anlamsız gülmüyorum.
Büyüdüm !
Kahrediyorum geceye ait bütün sıcaklığı.
İnsanlardan uzağım.
Yağmurdan saklanmıyorum artık.
Karanlıktan korkmuyorum,
Yokluğuna sarılıyorum, geçiyor.
Ve yokluğun en tatlı kefen.
Ölüm ilk defa bu kadar ölünesi.
İntihar ilk defa bu kadar çekici.
Damarlarımda ki kan ilk defa bu kadar fazla!
İlk defa Azrail’i seviyorum.
Bu gece ilk defa kanıyorum.
Yarın kar yağacak,
Ve damarlarımdan boşalan kan, hücreleri
Beyaz kar birikintilerine renk katacak.
Adil Karaoğlu
