Bağdat’ta geziyordu, ariflerden birisi,
Gördüler dileniyor, görmeyen bir dilenci.
Vermez ceza boşuna, kula dediler bela,
Sual etti hemence, "Ne oldu dostum sana?"

Doğumda mı bu oldu, sonra mı oldu yoksa?
"Ağma," dedi, "sağlamdım, kör oldum ben sonra.
Soyardım gençliğimde, şehirde ben kefeni,
Gözlerim görür idi, her şeyim yerindeydi."

Rastladım bir Hakim’e, mahkemede bir defa,
"İyi şey değil yaptığın, bırak," dediler bana.
"Sana ceza veremem, yok bir şahit ortada,
Senden arzum şudur ki, benim kefeni çalma."

Verdiler bana para, oldukça değerliydi,
Hakim adil zat idi, bana nasihat etti.
Geçti aradan sene, o da öldü kul gibi,
Şeytan vesvese verdi, kefeni beni çekti.

Girdi fitne içime, soymak istedim kabri,
Ama o adil Hakim, bana para vermişti.
Dedi içimden bir ses, "Vursana kuşu taşla,
Adam nasılsa öldü, ayağa kalkamaz ya."

Açtım bir gece kabri, girdim kabrin içine,
Tam alırken kefeni, melekler indi kabre.
Dönmüştüm ben şaşkına, çöküverdim oraya,
Kefeni soymak dursun, ölecektim korkuyla.

Yokladılar Hakim’i, sakatlık var mı diye,
Baktılar her tarafa, ettiler muayene.
"Aferin," dedi melek, "görmedik kimse böyle,
İsyanı, tuğyanı yok, adil mübarek kimse."

Baktılar bir iyice, sağ kulakta akıntı,
Bu nedendir diyerek, sordu biri suali.
Dedi: "Adaletli Hakim, her işi düzenliydi,
Sadece bir davada, yanılıp ihmal etti."

Tanıdığı bir kimse var idi bir davada,
Haksız gördüler onu, ceza verdi yakına.
Kulağını dayadı, dinler iken yakını,
Biraz uzakta kaldı, anda diğer davalı.

Melekler konuştular, karar çıktı zulmüne,
Ceza olarak ona, ateş dolsun kabrine.
Oldu cehennem sanki, oldu ateş yığını,
Ateşin şuaları, gözümü benden aldı.

28.01.2015//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ