Can Kardeşim,
Yazmak içimdeki kırılmanın kendini onarma çabasıdır,der Alper AKÇAM.Çok önemserim bu sözü.Galiba saklı harflerimizi gün yüzüne çıkardıkça üzerimizdeki yükü azaltıyoruz.
Bir şiire bir özel tarih bu boyutlar içinde ancak bu değin sığdırılabilirdi.
Bir otobiyografi yavaş yavaş netleşirken benimle dertleşmişsin.Bir zembereği boşaltmışsın daha doğrusu.Anlatma gereksiniminden doğan bir huzura belki bir durulmaya katmışsın kendini.

Bu şiirde kendisine söz söylenen olmak nasıl bir şeydir? O kişi benim.Bu soruya yanıt verebilecek değin kenddimi savunabilme yetisine sahip değilim.
Ne ki,bu ayrıcalığın bana tanınıyor olmasından dolayı bambaşka bir iklimdeyim. Sanki bu kısa metrajlı filmin bütün karelerinin yakın izleyicisyim.Sanki seninle birlikte yapıyoruz o yolculuğu;sen göremiyorsun beni yanında yürürken...

Neyse...
Ne çarpıcı tarihlerimiz var bizim.
'Tarih' denen,dünyanın en yaşlı merakına 'sadece kağıt ve kalemle nasıl bir heyecanlı bir gösteriye dönüştürülebileceğini' hayretle sorar bir yazısında Cengiz AYDOĞDU.

Kendi yalnızlığına vurgu yaparken ve kendi derdinle meşgul olurken eksik kalmış bir şey'in olmadığını ,olanca yalınlığı /gerçekliği içinde tarihini yazmayı sürdürdüğünü düşünmekteyim.
Doğru yerde durduğun için bu tarih/şiirinin dinleyeninin çok olacağını düşünmekteyim.
Okurlar varsın sana ne derlerse desinler.Bir yazma uğraşının ayak izlerini takip etmesini bilenler bu şiirin içindeki her koy'da yeniden düşünüp değerlendirme ve bir özel yaşamı yeniden tanıma gereksinimi içinde olacaklardır mutlaka.
Ama yorgun değilsin.Yaşama teslim olmak gibi zayıflığa sahip değilsin.Geniş zamanlara koşuyorsun.Bunu en iyi bilenlerden biriyim çünkü.
Oktay Rifat '' Ozan,başka ozanlardan kendine,kendinden başka ozanlara gide gele olgunlaşır..'' demiyor muydu?
Sen kendini olgunlaştırırken hangi aşamalardan geçtin ve yaşamı kavrayışına dönük söyleyeceklerini yazdığın şiirlere nasıl kattın onu ben bilirim.Bir duyuşu,bir birikimi,bir duyguyu,bir düşünceyi şiirlerine dahil ederken izlediğin yol ve yöntemleri duyumsattın aslında okurlarına.
Tıpkı bu şiirde olduğu gibi.
Yüreğimizin telini titreten bu itiraf şiirini daya ayrık bir ruh ikliminde yazdığını biliyorum.Hatta bu şiiri yazarken duygularına fren koyamayışını da.
Ama yaşam sürüyor.Kendi tarihine ekleyeceğin anekdotlar da büyüyor.
Kim bilir şiirin bitirdikten sonra neler geçti içinden? Bir rahatlama,bir yükü üzerinden atmış olmanın huzuru!
Hadi Roni MARGULİES'le bitireyim bu dertleşmeyi.Yoksa biliyorsun susmayı pek becerebilen biri değilimdir.

'''Neler mi geçti içimden?
Hiç...Ne geçebilirdi ki?
Aydaki ilk kişiyim ama,
Hiçmişiz,dedim
Hiçmişiz....''

Kendini 'hiçim ben'' kaygısından kurtarmayı düşünüyorsan eğer içinden geçirdiklerini' anlatmayı sürdür yine de sen.
Hiç kimse okumasa bile ben okurum yazdıklarını en Necdet Abi'n olarak...
Sen 'Kardeşim benim' diyebileceğim en yakınımda olanlardansın.
Gözlerinden öperim.