Sadece gül uzattım, gülsün diye gül yüzün.
Gülüm elde kalınca, hazanım oldu nisan.
Yaktı kalbimi sözün, yaktığı gibi közün.
Ya güzel konuşmalı, ya da susmalı insan.

Bir “Sen” kattım şiire, güzellik alsın diye.
Bir gönülden bir gönle, söz en güzel hediye.
Gülüm açmadan soldu, kıyamet koptu niye.
Ya güzel konuşmalı, ya da susmalı insan.

Gönlü kırmak kolaydır, alması zor oluyor.
Düşündükçe içime, kızgın alev doluyor,
Kem söz yıkıyor kalbi, gül zamansız soluyor.
Ya güzel konuşmalı, ya da susmalı insan.

Okudum yazdığını, inan ki dondum kaldım.
Dizim bağı çözüldü, kalem kâğıdı aldım.
Kem söz yazamadım, olanı Hakk’a saldım.
Ya güzel konuşmalı, ya da susmalı insan.

Susmalı insan dedim, sustu. Kalem konuştu.
Kağıt kıdıklandıkça, yazma arzusu coştu.
Dizelerine baktım. söylemler hep yokuştu.
Ya güzel konuşmalı, ya da susmalı insan.

Sen yüce bir dağmışsın, bense eteğinde taş!
Yunusi geç anladı, her kuştan olmazmış aş.
Nedendir bu tepkiler, nedendir bunca telaş?
Ya güzel konuşmalı, ya da susmalı insan.


Ocak 2015 Simav
Yunus ÇETKİN