YAPAYALNIZ

Karanlık beynimde hücreler yalnız
Günüm geçmiyor ki bir gün ızdırapsız
Sözler kifayet etmiyor yürek demsiz
Dolaşıyorum kalabalıklarda hep yapayalnız.

Nerde bir ışık görsem oraya koşuyorum
Bugün benim mutlu günüm deyip coşuyorum
Canlılar içerisinde ölü gibi yaşıyorum
Geziyorum kalabalıklarda hep yapayalnız.
Gönlümesöz geçmiyor son bulsam
Otursam bir kenara hayaller kursam
Ne zaman düşümde mutlu biri olsam
Rüyalarımda geziyorum hep yapayalnız

Hasretim artık mutluluklara hep hasret
İçimden bir çığlık diyor biraz sabret
Hayatım boyunca ödedim hep diyet
Sevdalar içinde sevdasız hep yapayalnız.

Kim beddua etti kaderim böyle kadersiz
Denizlerde yüzüyorum rotasız, gemisiz
Her halde bu dünyaya insan olarak gelmişiz
İnsanlar içinde yaşıyorum hep yapayalnız

Onca yıllar geçti hep mutsuz yaşadım
Önümde engeller hepsini kazasız aştım
Mutlu olmak için sahte kahkahalar attım
Gönülsüzlerde yaşıyorum hep yapayalnız.

Kul Özcan’ım kaderim deyip ona uydum
Saygısızlık, sevgisizlik çok laf duydum
Ben seni hep başımın üstüne koydum
Sense ittin sokaklara beni hep yapayalnız.


ABDULHAMİT ÖZCAN.
22.11.2010