Gözlerin var karşımda
Ellerin elime deymiyor ki
Gözlerin kahverengi bakıyor
İki kahve birleşmiyor ki
Varsın olmasın para denilen kâğıt
Güzel bir tebessüm her şeye yetiyor ki
Kimin yanında yaşıyorsan
İşte o yaştayız aslında
Kimi çocuk parkında
Kimi darağacında
Zaman ellerinle tutulmuyor ki
Yalnızlık gerekiyor bazen
Sessizlik insanı rahata erdiren
Ve yazmaktır mutluluk
Ben yazıyorum her şeye rağmen
Sessiz kalmak bekleyiştir aslında
Ne olacağını beklemek
Hataları anlamaktır, acı duymadan
Bilirim kolay değil unutmak
Zor gelir bazen insana yaşamak
Kırlaşmaya başlar zamanla saçlar
Ve sen kabul etmek istemezsin
Mümkün değil ki bu âleme kazık çakmak
Vasıfsız dizeler dökülüverir ağzından
Bir türlü noktayı koyamazsın
Senin olmayan gözlerde
Bir dirhem bakışa muhtaç kalırsın
Adını koymadığın şehirlerde
Kaldırımları arşınlarsın
Ne kadar hayal kursan da
Gerçek âlemde sancılarla yaşarsın
Kırık duygularını
Kırık kalemlerle
Kırk satıra anlatmaya çalışırsın
Birsin mürekkebim diye
Yalvarırsın . . .
Dur artık . . .
Bit artık . . .

Çetin KORKMAZ