Günahsız çocukların üzerini örtün,
Üşümesinler kar da kış ta,
Günahlarınızı yüklemeyin onların sırtına,
Suçu yok hiç birinin sahipsizlikten başka,
Ne karınları doydu bugüne kadar,
Ne de zaman ayırabildiler aşka,
Yaşamayı kolay mı sanıyorsunuz ıssız sokaklarda?
Sıcak evlerinizde buhar çıktı mı hiç nefesinizde?
Ellerinizi birbirine sürdünüz mü ısınsın diye ?
Saçlarınız kırağı düştü mü sabahın erken saatlerin de ?
Elbette bilemezsiniz nereden bileceksiniz?
Kimsesizliğin ne demek olduğunu ?

Onlar yalnız yaşayan çocuklar,
Pırlanta gibi kalpleri var ama,
Ne ısıtacak paltoları ?
Ne de sıcak bir odaları var ?
Kaldırım taşını yastık,
Eski gazeteleri yorgan
Kirlenmiş kutuları yatak yaptılar,
Üşüyordu yinede minnacık elleri .

Geçenler bakıyordu acıma duygusundan yoksun,
sanki bulaşıcı hastalık gibi,
Oysa onlar yoksuluğun pençesinde düşmüş,
Kıvranıyorlardı körpe bedenleriyle.
Minik bedenleri vardı fakat,
Aldırmıyorlardı kocaman yürekleriyle,
Bir umut vardı elbette yeri göğü yaratana
Bakarak bekliyorlardı sessizce

Yıldız Özcan