Gülme!
Yıkılır içimin binaları
Enkazlarda kalırım
Yangınlar büyür kahakahalarında
Kelimeler yanar
Korkarım...

Gülme!
Düşlerimi boğar
Gözünden kahkaha ile akan umursamaz yaşlar
Nefessiz kalırım
Ölüm kokar kainat
Ölüm kokar yüreğindeki taşlar...


Vedalarım acıtırken içimi
Görmek seni,gözlerini
Mutlu görmek
Acısız...


Oysa beyazlamalı dudakların
Titreyişler olmalı bedeninde
Bağırmalı içindeki çocuk
Ağlamalı...
Gözlerini bürüyen bir pencere açılmalı korkulara
Sonra bir üşüme ellerinde
Yalvarışlarına karışmalı bakışlarındaki fırtına
GÜLME...

Gülerken sen
Ağlamanı bekleyen
Yüreğim acır.
Gururum ezer bedenimi
Nefsim yanar,gülemem
Kaybederim bu yarışta
Gülerken sen,
Ben seni terk edip
Gidemem.

Geceler boyu karanlığa çizdiğim bu veda
Bu kelimeler,
Bu bakış.
Bana bakıp gülme
Suskunluklarımıza sığdır geçmişi
Sadece gözlerime bak
Ve bana şans dile.