Yine gelip bahçeme budadın dallarımı
makasının ucu değdi güllerim soldu sarardı

bir gün olsun korkma da sarıl bana
dikenlerimi budama

sonra nasıl savunurum nasıl korurum gövde mi
bak bahçeyi kokum sardı tomurcuk tomurcuk açtım
sen acemi bahçevansın elinde hep bir makas

acımadan budarsın canımı yakma benim
bir gün olsun sarıl bana

insaflı çıktı senden hani şu filizkıran
kırmadı senin gibi
sense her yeri ettin talan

oysa sen sevdiğimdin
en narin yerlerimden sen kırdın filizlerimi
çıplak kaldım orta yerde
bari bi kez olsun sarıl bana

gece gündüz peşindeydim
gittim gezdim sahillerde her yerde seni aradım
geceden yağmur yağmış ıpıslaktı
boydan boya bütün kumsal

dalgalar da bir yandan silmiş ayak izlerini
deniz gözlüm korkardım o güzel gözlerini öpmeye senin
gözden öpmek ayrılıktır derlerdi

onun derdi bunun derdi
meğerse çok yaman imiş hepsinden de öz canın derdi

bir daha gelme bahçeme
en narin yerinden yaraladın kalbimi
makasının ucu değdi oluk oluk kanlar aktı
ortalık kana bulandı

dün gece ilk kez
gözümü kırmızı bir gülle açtım sabaha
oysa ben sarı gülüm bir daha sarı gül severim deme
bir daha sakın girme bahçeme

Yüksel Nimet Apel

17/Ekim/2014/Cuma/Bodrum