Siyah grinin sonu! Bahane kulak ağrım
Ağrısı deyip geçme öğretti düşmanları
Toprak hallaç, dik konu kamburu ulak bağrım
Yapboz uğratıp seçme eğreti pişm/anları!

Ne bayram bildirdiniz yeksan olsun yeriniz
Karındaşın yaptığı kıydın bunca emeğe
Ne hata sildir-diniz z/koru bulsun diriniz
Çoluk çömlek saptığı değmez onca yemeğe!

Binlerce kez söyledim! Nerde s/iz imanınız
Unuttuğunuz dara y/azık ettiniz yazık
Sabır diye eyledim batsın in! Z/amanınız
Bende, s/iz fellik yara! cana yettiniz kazık!

Kulak, inim inletti nedir halin? denmedi
Gökten bulut sıktıkça damlası gözüm çıktı
Acım! Kendim dinletti kardeş elin sinmedi
Beddua m arş çıktıkça! Hecesi sözüm yıktı!

Korkun siz Yaratandan süpürüp durdun elim
Aldanışım avele! Hangi yorum evlama?
Çıkar, elbet bir yandan farz edip yordun dilim
Hepinizi havale ediyorum Mevla’ma!

Gülsen Tunçkal



Avel anlamı

Alev.
< Fr. avale: bunak; beceriksiz; kolay aldatılan kimse. || avel avel bahmak: şaşkın şaşkın bakmak