7
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
2071
Okunma

ağır yükü omuzlamış
usulca seyrediyordu alemi
bir an da görmez oldu gözleri
canı çıktı çıkacak ayak ucundan...
yığıldığı yer girdap misali
çektikçe çekiyordu...
ufacık bir ışık hüzmesi
değdi maviliğine hüzünle..
gülümsedi..
kanat çırparken ak güvercin
sonsuzluğa uzanıverdi..
tebessümün hüznü düştü yüzüne..
kalabalık, insanlar telaşlı
hissedemediler o an
sessiz senfoniyi..
doğruldu..
silkeledi üstünü başını
ve karıştı..
yalnızlığı artıkça, azalan kalabalığa...
şule şahin
ondokuz eylül ikibinondört ankarası
5.0
100% (12)