Ne zaman bir ayrılık şarkısı duysam, seni hatırlarım
Kırmızı, mor menekşeler
Ne zaman gülen bir bebek görsem, seni anarım
Pembe, mavi düşler


Yudum yudum aşkla sulanır başım
Yalan yanlış ne varsa ardından koşarım
Masum gülüşler kadar yalnızım
Bebeğim, rüyam, Zişanım


Aklım seninle, seninle varım
Ne Bursa ne Kıbrıs ayıramaz
Buram buram kokun tüter kadınım
Bir deniz, bir kumsal, anlayamaz


Öptüğün güller gibi öylece kalırım
Şehirlere gölgeler düşer, ağlarım
Tuttuğun dilekler gibi sadece falım
Durgun sulara atılan taşlara yanarım


Ah o ömrüme kattığın aşkım
Ilık ılık düşen katrelerle dolar gözyaşım
Ah o günlüğüme attığın yazım
Kıpır kıpır süzülen kalbime hare, belalım


Körpe hayallere dalar dururum
İçinde sen de varsın
Sarılan serçelere bakar, yutkunurum
Aklımda sen varsın


Susarak gülen gözlerine bakmayı özledim
Dur durak bilmeyen konuşmana hasret kaldım
Utanarak düşen kar tanesine dokunmayı özledim
Koşarak geldiğim, sarılmana yandığım, Zişanım


Sanki hala yanımdasın
Yüreğin ben de kaldı
Ta ki yoksan, söyleyemem, utanırım
Ben, sen de kaldım


HAKAN AYDIN