Gönül meyhânesinin bağrına sinmiş gece
Sevdamı sarmalıyor kara tüllü ferace

Savurur dört bir yana mâzinin küllerini
Gözlerimin üstüne döker kâküllerini

Duvarlarda oynaşta onlarca ayyaş gölge
Burası unutulmuş, ele yasaklı bölge

Fethedilmeye hazır kadehteki ruj izi
Fırtınaları bekler hüznün çılgın denizi

Ayrılık içiyorum, şerefe, zehir zıkkım
Ne kadar çile varsa hepsi de benim hakkım!

Eski bir gramofon şarkımızı çalıyor
Hatıraları deşip beynimi parçalıyor

Masama kim otursa hep seni soruyorum
Yabancı omuzlara yıkılıp duruyorum

Dilim niyaz yangını; sorgular acımasız
Buğulu bakışlara ruhum yansır sîmasız

Yatırdım yalnızlığı solumdaki boşluğa
Alışamadım gitti ölüm kokan loşluğa

Kaçıncı mevsimdesin; bilmiyorum nerdesin
Belki bir sokak öte… Terk ettiğin yerdesin

Belki de bir şilebin ıslak güvertesinde
Hasret damgalı yükün bin seher ötesinde

Bitimsiz nöbetlerde gözlerken gül cemâli
Kalbimi kurşunluyor ihanet ihtimali

Kıskançlık çıkmazında çıldıracak gibiyim
Gittiğin günden beri cehennemin dibiyim

Kar ayazı düşlerden mâteme düşüyorum
Ümit sihirbazının kutbunda üşüyorum

Ben ki göğün göğsünden kanarım damla damla
Her şafak, özlem vakti, kana kana yudumla!

Mücella Pakdemir