4
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
1697
Okunma

Çağlayıp hiç akmadı birkez gönül argına
Geçti gitti yıllarım varamadan farkına
Kötü öğüttü beni düştüm kader çarkına
Şu çileli ömrümde acı izleri kaldı
Aşamadım bir türlü kader denen çizgiyi
Düşürmedi dilimden şu hüzünlü ezgiyi
Şimdi yazar dururum bu çileli bezgiyi
Bıktım izbe hayattan acı tezleri kaldı
Kurudu gönül yurdum yeşermezki bir daha
Yaşam denen mefhuma biçilmiyorki paha
Bir kuru canım kaldı çıktı çıkacak aha
Sarmadığı sadece kuru bezleri kaldı
Suya hasret bıraktı açmış gonca gülleri
Terk etti Ahu’larım serin sulu gölleri
Gözyaşıyla sulattı kurumuş o çölleri
Didelerden çağlayan kanlı selleri kaldı
Her şiirde şarkıda hep ismini andığım
Teni yaktı kavurdu hasretine yandığım
Bırakıp gitti gelmez o seviyor sandığım
Aklımı baştan alan kavak yelleri kaldı
Gülşen SARIOĞLU
GüzGülü
15.07.2014 İzmir
5.0
100% (10)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.