O pamuk elleri nasırlar tutar ,
Toprağı kazarken çileli kadın
Kurumuş ekmeği katıksız yutar,
Hayatı yazarken çileli kadın

Elinde malası harcı karıyor ,
Ne bitmez çilesi mekik sarıyor
Yıkıldı duvarı çare arıyor ,
Fayansı dizerken çileli kadın.

Bir yanda ırgatlık bir yanda ana,
Kaderi gülmedi şansından yana,
Zalim koca alır üstüne kuma,
Canından bezerken çileli kadın.

Omzuna yüklemiş çeker sabırla ,
O nemli gözleri çıkar kahırla ,
Günü akşam eder davar ahırla,
Kendini ezerken çileli kadın.

Toprak ana denmiş ikisi birdir,
Onda ’ki bu sevgi cihanda serdir,
Değer biçemezsin onlar safirdir,
Solunda gezerken çileli kadın.

Gülşen’im ağlarken yaş ile doldu,
Tomurcuk gül iken açmadan soldu,
Bebeği beşikte derbeder oldu,
Ummanı geçerken çileli kadın.

Gülşen SARIOĞLU
Güzgülü
20.11.2014, İZMİR

Dostlardan inciler...

Bu nasıl insanlık yıllardır böyle
Tarlada ırgattır evinde köle
Gözünden akanlar dönüyor göle
Her kahrı çekiyor çileli kadın....Durak yiğit ...Teşekkür ederim sayın Durak bey

Ne emeğinin değeri bilindi
Ne bir tatlı söz edildi
Yinede çok çok didindi
Kahır yumağıydı o kadın...H. Çiğdem Deniz.Teşekkür ederim Çiğdem hanımcığım hoş geldiniz