uzanmış hayallerim tozlu koltuğa
haketmediğini yaşadığını görmeyi bilmeyi istemesini yaşıyor
uzanmış belki de uyumak istiyor
lakin sadece gözleri kapanabiliyor.






yorgun biraz
kırılmış
uzun yollar gitmiş
su toplamış, yorgunluktan şişen yapayalnızlığını
ıslatıyor
sızısını azaltan göz taşkınlarıyla...







çoktan zonkluyor ısırılan canı
içinden şehre fırlayıp avazı çıktığı kadar ölmek istiyor
yapamıyor..

balkona adımlıyor sürünürcesine
elinde yanmış hatıralar
karası elmacıklarına sinmiş
silmekten ağlayan yüzünü








gözleri
birazını sönmekten kurtardığı ufka dalıyor
kırmızısı sinmiş güneşin yokluğu
diyor ki; "doğmuyor, doğmuyor!"



dibi düşüyor oracığa
göz damarları sızlıyor
yüreği kuş
yüreği deprem yeri...
kaldıramıyor kendini
kandıramıyor,
"o gelir diyemiyor fotoğraflara"









uçuşan tozlara bürünüyor hayallerim
raflara asır oluyor fotoğraflar
ve..
ve bu kırmızı
güneş rengine dönmüyor...









mhmt.krtl