veda mümkünsüz
vakitsiz olan ayrılığa

gözbebeklerinde yer edinen bakışları
silebilmek ne mümkün
elde iz
dilde söz variken
yürekte közü söndürmek ne mümkün
ne siler ki
gidenin ardından dökülen
gözyaşlarını

günün hengamesine sığınan acı
geceleri hıçkırıkla bölerken
tesellisi ne mümkün
boş kelamların
keşkelere sığınan telaşları
silebilmek
boşlukları doldurabilmek ne mümkün

uzaklaşırken bir ömrü
birlikte sürdürme hayali
koca bir boşluk
hiçlik sarar dünyayı
artık manasızdır
zembereği yerinden oynamış hayatın
tasası gamı

bulaşmışsa birkere terinin tene kokusu
karışmışsa can cana
canevinde oturur kalır ayrılığın ince sızısı

ne gündüzün adı kalır bundan böyle
ne gecenin bir sıfatı
seyrederken yanıbaşında ki
yastığında kalan son izleri
karanlığı boğar hıçkırık sesleri

vakitsizdir
her ayrılık



ferhan erdoğan
28.05.2012