eski bir sahaf rafında
özü berrak rengi tozlu hikayelerdik
hüzün kokulu baharlara çiçek açan
yitik iklimlerin yağmuruyla buğulu
gün ışığında titreyen karlarla kavrulurduk
anasütü doyurganlığında hayal ederken hayatı
kesilince tutunduğumuz yürek bağı
doğrulmayı beklemeden vurulduk



buz tutmuş şebnemler biriktirdik
kirpiklerimizin mevsimsiz kırkikindilerinde
vakt-i evvel karanlıklar yağarken semadan
sızıntı bir ışık hüzmesine kilitlendik
kayıp rüyaların şimdilerinde



oysa bir arpa boyu yol bile gidememiştik
yılların dikenli sinesinde
varlığı muallak bir sevgilinin
gölge yüreğine dokunmayı beklerken



muhteris bir rüzgârın savruk bakışları
târumar ederken en güzide bahçeyi
ve yıldızların sahte ışığı
yarasa kanatlarıyla kör ederken
vuslatına an saydığımız geceleri
sığındığımız toprağa gömdük kelimeleri
biz öldükçe şiir şiir doğsun diye
metruk yaşamların hisli gölgelerinden
zamanın aç gözlü arşivine hediye



ömür seyrini tüketirken
kızıl şafaklardan guruba doğru
yüreğimizin anızlarıyla avunma vakti
geleceksen eğer
şimdi gel sevgili...





....