Yudum yudum içiyorum seni
Sabahları bir bardak çayda
Sade bir kahvede sonra
Tıpkı benim gibi sade, kimsesiz.
Yalnızlık,
Dilimden düşmeyen tek kelimesin bu aralar,
Kendin gibi tek başınasın
Çaresiz, masum, kimsesiz…
İçime yerleştin ve çıkmıyorsun bir türlü
Oturdun gönlümün en güzel köşesine
Kapılar çalıyor açmıyorsun
Adın gibi kendini de yalnızlaştırıyorsun.
Yarım dolaşıyorum sokaklarda
Kim bilir nerde diğer yarım?
Sol yanım, ah sol yanım
Sen yerleştikten sonra bir başka acıyor artık
Durduramıyorum, susturamıyorum
Çekip gitsen her şey düzelecek gibi
Peki ya kim gelecek senin yerine
Ya ömür boyu boş kalırsa,
Ya kapılar bir daha çalmazsa?
Yalnızlık, ah yalnızlık
Gönlüm korkmasa sana git derdim
Aklım alsa seni kabul eder miydim?
Kal yalnızlık,
Kalan ömrümde hep o köşede kal
Merak etme kahveler benden
Sıkıldım dersen çay da var…