Şu insanların bitmeyen kavgasını
Her gün bir kat daha artan yasını
Yıka temiz bir yağmurla gökyüzü.
Hala üzerinde yaşanmaya utanılmayan toprak
Tutma artık üzerinde bunca kini nefreti bırak!
Haykırsın rüzgar yaşanılanları
Anlasın herkes artık anlasın!
Artık hiçbir çocuk ağlamasın.
Biz insanlar;
Bir araya gelemeyen bir avuç toprak
Heybetli dalgalarıyla kendini parçalayan deniz
Tek başına kendini orman sanan ağaç
Bitmeyen gururu, gözü,gönlü aç
Yağmur olsak kendi toprağımıza düşmeyiz
Bize dokunmayan yılanın zehrini içeriz
Her şeyin en iyisini, güzelini hakederiz
İnsanlık denildi mi bir güzel de överiz.
Övdüğümüz kadar yaşasaydık
Şimdi bu halde olmazdık
Açın bakın elinizi
Görüyor musunuz o her şeyin en güzelini
Ben üzüntü, keder, görüyorum
Ben hepi değil hiçi görüyorum
Bir zamanlar doluydu
Hem elimiz hem yüreğimiz
Eritti her şeyi hırs dolu bakışlar
Atılıyor artık son adımlar, çığlıklar
Koşmuyor adımlar yürüsün en azından
Bakın el sallıyor bize geçmiş yol ayrımından...