Sensizlik mazimden özür dilerim
Sessizlik bilmecesinde emeklemişim
Kalp atışlarımızın çarpışması
Yerle bir etti sükût dünyamı
Anılar kervanını şöyle bir yokla
Raflarda aramıştık şiirimizi, hatırla
Sensizlik yıllarının vebali
Sırtımı bükerken anne şefkati gibi
“Sırtın ağrıyacak” dedin tüm hüznünle
Hastalanmıştın da ben bihaberdim senden
Göçmen bir babaydı düşüncelerim
Tan yellerinin yüzümü okşadığı bir vakit
Yağmurlarımı salmış, güneşin doğuşunu beklemiştim
Beni bu kadar seni, seni bu kadar beni
Düşündüren beyin kemirgenleri neydi sevgilim?
Sen bihabersin belki
Ayrı vücutlardır belki
Kalpler dinlemez ki
Vuslat anı neden bu kadar çarparlar ki?
Ve neden onca kalp varken çarpışırlar ki?
Anla sevgilim, vücudu yöneten beyin midir sanki?
Çarpıntılarımla baş başa bırakma beni
Anla; sen bensiz, ben sensiz yapamaz ki densiz
Eyleme kalpleri sessiz…


Muhammed İşler