tezat!
kafam karışıyor,
sana ne?
aynı değil, olmamalı
benzerlik bile içinde bir toz bulutu çeviriyor
aynı kitapları okumuşluk
aynı dikenden ürkmüşlük
aynı sona yelken...
birbirine fazla benzemiyor
aklın içindeki bahçe
bahçenin içindeki akıl farklı
odaklar,
odakları doğuran gözü dolduranlar farklı
yine geçiyor bir yerlerden bir zımbırtı
yine oynak bir çivi zeminde tıngırdıyor
aksırıklar, öksürükler... söv, söv, söv
kafam karışıyor
şakağımda bir damar hareket ediyor
seyir halinde "dış"
bir şeylere sürüyor beni zaman
olandan olabileceklere
hiç iyi değil, biliyorum
ağaçlar yıkılıyor
saç diplerinde kireç tozu
sistemlerim dağılıyor sanki
sanki karnımda bir şeyler yakılıyor
içim çürüyor sanki
yavaş, belki hızlı ama sessiz
beynimi kurcalıyorum
bir şeyler çiziktirmişim... tarihler, saat, not
hatırlamıyorum nedenini
oturuyorum...
oturuyorum kaç kişilik
kaç kişilik, oturuyorum
oturuyorum...
arkası gelmiyor öylece oturuyorum
çokça...
yalnız...
çokca yalnız...
gözden çıkarılmış oturuyorum
çok tekrarladım farkındayım
arkası gelmiyor öylece oturuyorum...
bu benim algım.
saat asılı duruyor
ben asılı duruyorum
zamanın bir yerlerinde
sabitim.
farkedilmiyor.
kafam karışıyor.
tezat!
(09.11.2011)