yalnızım...
şu koskoca alemde
titremeye başlayan ellerim
artık adım atmaya üşenen ayaklarım
görmekte zorlanan gözlerim
ağırlaşıp sağırlaşan kulaklarım
buruşmaya yüz tutan derim
yavaşlamaya başlayan nefeslerim
ve
yorulmaya yüz tutan bir kalbim var...
sararmış takvim yapraklarını yerden kaldırmıyorum
güneşin doğmasını beklemiyorum umutsuzca
bulutlar artık gülmüyor bana yağmur taneleriyle
ruhuma prangalar vurmuş mazinin tozlu saniyeleri
ve
ben yalnızım
fakat; seviyorum yalnızlığımı
herşeye rağmen ufukta resmediyorum sevdiğimi
görmekte zorlanan gözlerim aydınlanıyor
ağırlaşmış kulaklarım duymaya başlıyor
ellerimi uzatıyorum titrek titrek
buruşmaya yüz tutan derime canlılık geliyor yalnızlığımda
ve
ben kayboluyorum yalnızlığımda
ufukta sıcacık bakışlarının ardında
sevdiğim...

Metin Kaya İLHAN
Faroz
TRABZON