HUZURUM SENDE KALDI

Dün gibi hatırımda ellerimi sımsıkı tutuşun,
Bildiğim bileceğim en tatlı dokunuştun.
Yüreğimden, gözümden, dilimden,
Nefesimden önceydin, ciğerime süzülen.

Günden güne serpildin, ele avuca geldin.
Nükteyle nanik yaparken yoktu bir derdin
En yakınında hep beni görmek isterdin.
Başın göğsüme yaslandığında yoktu senden mutlusu.

Bırakmazdım gönlümden uzağa,
Aklım çıkardı yüksek desibel sesinde
Kulaklarımla oynamayı ne severdin.
Hakikatten en son ne zaman sevmiştin?

Büyüdün okullu oldun,
Canın nerede isterse orada çalışırdın.
En çok da televizyon olan oda da çalışmayı severdin.
Bu yüzden hiç bir diziye bağlanmadım..

Hayatım bitmişti senin hayatın başladığında,
Öncelik senindi tüm dünya karşısında,
Yarınlar, alkışlar senindi ,dualar senin,
Bu yüzden yarınlarımın hesabını asla yapmadım.

En çokta en yorgun anımı bulur puding diye tuttururdun,
Yarına bekleyemez hemen sevin isterdim,
Gözlerindeki mutluluk mutluluğumdu,

Bu yüzden
Başka bir şey sever miydim
Unuttum….
Daha büyüdün çocukların oldu elmas damlası,
Onlar da sen gibi en kıymetlim.
Onlar güvendiğin bende kalırdı..
Düşünüyorum; ben sizi bırakıp hiç gitmedim..

Şimdi sen benim elimden tuttun,
Elin elimden düştü, gözün gözümden..
“Huzuru sende buldum annem” derdin!

Şimdi beni huzur evine bırakarak bedel mi ödedin annem?
Huzur/u/m sende kaldı..

Başka bir sever miydim?
Unuttum ben annem.