Sen, ey! gizemli masallar diyarı yedi tepeli İstanbul
Madem ki unutulmuşsun eski dostlardan yana
Dur! bekle, bu kadar da umutsuz olma
Biliyor musun? sendin tüm sevdiklerimi benden çalan
Palmiyeli ağaçlarla arşınlıyor sevda yüklü yolların
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum diyen Attila İlhan
Şimdi Çiçek pasajında onunla olmak vardı
Kemancılar başucumuza gelmeden önce.

Sen, gözlerimde gizlediğim Sirkeci iskelesi
Gün bitti, biletini alan Üsküdar’a geçti
Soğudu en ateşli gençliğimin zamanı
Yanıp sönen sihirli ışıklarınla gör beni
Kuzguncuk yokuşundayım, soluğum büyümüş oflamaktan
Ey! tarihin zaferleriyle cihanı titreten İstanbul!...
Gecenin karanlığını çal, Boğaz’ın mavi sularıyla yıka beni
Münir Nurettin’in şarkılarını çal, geçtiğim her kapıdan
Hatırladıkça, daha çok özledim daha çok sevdim seni İstanbul’um.

Seninle öğrendim şiirlerin en hasını yazmaya
Sanki Göksel Arsoy, Belgin Duruk’tan bir filmin yadigârı yüzün
İlk baş harfini söyle bileyim Muhteşem Süleyman’ı
Galata’dayım, balıkçı teknelerini seyrediyorum
Ah! ömrüm, iki kapılı bir handa bekleyen bir yolcu gibiydim
Ne zaman biraz üzülsem, tesellimde sen varsın, İstanbul’um.

Nuri Dağdelen
15/1/2014

Not: Şiire eklenen şarkı Şehzade Mustafa’nın anısına armağan olsun.