Takılır gözlerin uzaklara
Kilitlenirsin güneşin battığı yere
Suskunluğunda fermanlar...
Ne kadar küllense de tüter dumanı, acıların
Resmedilir ufuklara bakışından, hüzün...
Ey abide-i değer
Candan öte cevher
Tespitlerim ifşa değil, âleme;
Farkında-lığımın ilâmı...
Sabrın ve o değişmez hüsnühâlin,
Hayranlığımın kaynağı...

Neler söylerdim neler!
Methiyeler düzerdim sayfalar boyu
Lâkin
İstemezsin bilirim, istemezsin!
Destur vermez övgülere edebin, hayâ’n
Fakat
Küçücük bir şey söyleyim,
Küçücük bir şey, izninle:
Ey! Yoluna tabi olduğum,
Acılarla yoğrulmuş canımdan öte, kıymetlim!
Bilirim ki…
Bilirim ki; kedere asalet katan tebessümün,
Disipline ettiğin hissiyatının NURU...
Gözyaşlarınla kardın harcını,
Abideler yükseldi viranelerinde...
(...)
Hoşnut değilsin sözlerimden, farkındayım
Amma
Bırak da bir çiçek kondurmuş olayım dalına,
Ne çıkar?

2 ŞUBAT 2014 / Metanet Yazıcı
*