ama şimdi
yarınsız bir o kadar pusatsız
tan vakti gördüğüm
güneşten gelen bile eğilir
bir baksam aydınlık da yüzümde belirir
uyanmaya yüz tutmuş bilincim
kuşluk vakti ay demlemelisin
göğü aydınlık dağları karanlık
kalakalmış efkar elleri göğ-üssünde açık

ama şimdi
ağla yol yakınken
çağla el olmuşken
fırtına utansın bir gönülden gönlünü savururken

ama şimdi
sararmaya benzer sarılmalarla dolu ömür
su değmeyen her yanma
bilmelisin sarıyla boğuşur
düşünmeden konuşanlar
anlamadan okuyanlar
emeğin kanını secdeye bulaştıranlar
emdikleri kan emeviden miras
ve sen dokun göğ-üssüne
rabbin evi sol’uğunda halas

ama şimdi
dağla nefsini
ham göğüslü kızların düşleri yanmakta
cemali güzel eşarplarında açmakta

şimdi
yol uzak,göğ uzak
bir kapana kısılmış çağ ağlamakta
ve bak
köz yaşı göğ-üssünden dünyayı yakmakta


Nigar Baran