Yüreğinde kopan fırtınaların,
Uğultusu....
Dışarıdaki soğuktan,
Ve içimdeki seslerden daha baskın
Minicik yüreğinde sakladığın sitem, bir ejderin alevinden daha yangın
Belli ki canını çok yakmış hayat
O hüzünlü ve efkârlı çığırtkanlığın
Yüreğimin yangınına körük gibi geliyor
Üflediğin ney sesinde
Yüreğimin sesini veriyorum.
Gel, acıyı beraber paylaşalım
Günlerdir acı acı ötüyorsun
Acılarımız ortak seninle
Sen, kendi köşende, ben de kalbimin ücrasında
En az senin kadar yalnız, senin kadar yürek yangınındayım
Yalnızlığın soğuğunda acı acı öterken halveti seçtin
Benim de kendi yangınımın yalnızlığında acım giderek artıyor
Kimseciklerle paylaşamıyorum
Sesim senin ki kadar gür, senin ki kadar hüzünlü değil, Ama
İçimde biriken acılar dağlara dönüştü
Her yanım kırılgan, her yanım fay hattı
Kendimin labirentlerinde çıkmaz bir sokaktayım
Feryadım, iniltim kendi derinlerimde
Kaynıyor bir mağma gibi, yanıyor yüreğim
Sen, acını dışına vurup duyururken, ben
Yangınımı içimde en derinlerde yaşıyorum
Ve paylaşamıyorum
Kimse bilmesin istiyorum
Öylece kalsın bırak
İstersen güzel serçem, miniğim
Gel, kendi acını da bana yükle, razıyım
Varsın acılarım katlansın ikiye
Alıştım nasıl olsa
Yeter ki sen, unut acını
Çünkü bahar çiçekleri seni bekliyor
Benim yok bekleyenim, iyiyim ben böyle
Düşünme beni, alıştım acılarımla kardeş gibi yaşamaya
Ama sen hem küçüksün hem de üşümüşsün
Minicik yüreğin, belli dayanmaz bu acıya
İnsanlık öldü mü sanki
Acın acımdır, yüreğim seninle
Sen üzülürsen ben kahrolurum
Duramam bu diyarlarda, giderim
Ama bilemem nereye!
Hani vardı ya, Bilâli Habeşi
Hani okurdu ya, bilir misin Ezanı Muhammediyi
Sevgili gidince…
İşte terk edip gitmişti diyarı
Çünkü her köşesinde sevgili buradaydı
Her santiminde O’nun kokusu vardı
Kavuşmuştu ya, Refiki A’la’ya
Yüceler yücesi en sevgiliye
Üzülme miniciğim, içindeki kalabalıktan kork! Yalnızlıktan değil
Yalnız değilsin.
Ötsen de güzel sesinle
Karalar yaslar bağlasan da
Hayat böyle işte, imtihan yeri!
Süzülenler, yağmur yerine yüreğimin damlaları!
Hıçkırıklar bak dizili boğazımda, göz pınarlarım kurudu,
Rüzgârlarım sahilimi dövüyor, dinmek bilmiyor acım
Bir sır vereyim mi sana!
Acı ve kederler: Sevgiliye duyulan bir hicran
Aslında kavuşma özlemiyle, yanar yüreğim her an
Özlem budur işte, arzulamak
Vursam kendimi dağlara, bitmez özlemim
Seni, senin kadar anlatacak dilim olmasa da,
Seni, senin kadar anlar,yüreğim!
Ötüşün, nefesin, feryadın baharıma yâr
Ötelere uzanan yolculuk var
Ben,ahret işini dünyaya tercih ederim
Anla sende, ömür güneşin yuvanda batmadan
Ruhunu zindandan kurtar
Gider aynanın buğusunu
Fer dolsun gözlerin
Yarın eyvah demeden, teslim ol, Yaradana
Kurtuluş budur gerçek
Sözüm anlayana!
Ey! Rabbim
Ey! Yüceler Yücesi
Ey! Gönlümün Sultanı
Kapına geldim, yüz sürerim.
Yusuf Erdoğan