Ayan beyan olmuş cümle aleme.
Haykırır oldu dili lal taş bile.
Seyreder anlam veremez;
Gözleri ışıl kör yıldızlar.
Dokunur ruhuma, ikna edercesine;
Eli hem var hem yok rüzgar
Mürekkepsiz kalmış kalemim.
Çıldırmış harflerim;
Divaneden farksız cümlelerim.
Gösterdiği ben değilim aynanın.
Sensiz suretsiz kalmış suretim.
Uyumaktaydı uykularım.
Gecelerim siyahından,
Mavisinden yoksun gündüzlerim.
Gözlerinin seyri için;
Lüzüm yok yarı yanık resimlere
ve dahi hayalimdeki ay suretine.
Ben gece kadar karanlık gözlerine,
Rastlar oldum denizin mavisinde
Hoş görsemde yokluğunu;
Kabullenmedim imkansızlığını.
Çekip Gitmenin en çok acıttığı,
Vuslatın en çok ağlattığı yerdeyim.
Yaş dökmek bir hiçti, gözlerimi döktüm;
Tamda mazide kalan iki cümlede.
Sen olamam dediğin çıkmaz caddede;
Ansızın ben Olursun ümidi ile;
Bekledim, bekledim, bekledim.