Ahhh....!
Şarkılar şiirler beni benden aldı.
Kelimelerle sözlerle,
Özleneni özlettiniz yine........


Varken yokluk, yokken varlık özlenilir,bazen özlemeyi özler insan.... özlediğinde ağlayası gelir bazılarının. özlemlere kavuşunca neyapacağını bilemez bazıları... özlemek aslında elimizdeyken kıymetini bilmediğimiz sevdanın arkasından yanmaktır...nefes alamaz olursun, ruhun bedenini terketmistir, yapayalniz kalirsin dunyada, o cok uzaktadir, çığlık atarsin içinden, ağlarsin, koşup gitsen varamayacağın mesafededir, sanki bir kabustur başına gelen, nefes alamazsın, boğulursun, havada onun nefesi yoktur, yok olursun.....özlemlerin en zoru, en yamanı. uzaklıklara bağlı olarak katmerlenen sürekli artan duygu...Bereber yapılanları, kurulan hayalleri, konuşulanları, düşünülenleri, düşünülmeyenleri özlemek...Depresif modlarda ortalarda düşünmek, her yerde her şeyde sevgiliyi görmek, en saçma sapan şeyin bile onu hatırlatması. aklından bir saniye bile çıkartamamak,özlemek, özlemek, özlemek...Yutkunup,yutkunup yine özlemek...

Yürek sesiniz hiç susmasın üstad,özlenen "o" mudur yoksa "onun yaşattıkları" mıdır...ama sonuç değişmez...yalnızlığınla kalırsın.Özlemek ne sade bir şekilde dillendirilmiş...Tebrik ederim ve saygılar sunarım..... peri

Özlemler dile gelirken duyguların böylesine güzel ve içten betimlenmesi okurken insana da hoş duygular yaşatıyor şiirden yayılan hüzne dahil etse de, hissedilen duyguları ifade edişteki benzetişimler öyle hoş ki, bu da kalemin etkisini daha da artırıyor...
Üstad teşekkürler yüreğinize...
Selam ve saygılar...