annem olmalıydı şimdi yanımda...
yokluğuna en güzel teselli o olurdu biliyorum,


sen gittin;
bi cuma günü hüsranı bıraktın bana,
sen gittin,
hemde kimsesizliğimin tam ortasında...
şimdi ne sen warsın yanımda,
ne bi eş dost...
yanlızlıklarımın içinde kalabalık bildim diye seni kendime;
çaresizliğim ondandır sevgili...
anla işte korkuyorum yokluğundan;
ya hep böyle ilk gün ki gibi kalırsa acım;
ya hiç dinmezse sancım...

ama yok yok;
annem hep derdiki;
korkma kızım,"ölü bile öldüğü günki gibi kalmıyor"
giderken "öldü bil beni" dedin
ne yani sen şimdi öldün mü solumda;
kalbim mezarın mı oldu sevdiğim...
bilirim;öğretmişti annem ölü öldüğü günki gibi kalmaz,
bilirim diner acılar;
ama annem sözünün devamında derdiki;
"kırk gün boyunca bi ateş yanar,
kırkıncı gün bitane kalır oda ömür boyunca yanar içinde...

ya ben nasıl dayanayım,gönlümde ölen senken;
söyle ben o bi acıya nasıl dayanayım...
sen yaşarken elin olacaksın;
söyle acıma acı katmaz mı yaşarken öldü bilmem...


ahh,sen gittin ya sevdiğim,
annem olmalıydı şimdi yanımda;
bu sokaklar sen varsın diye sılaydı bana;
yokluğun ilk defa gurbeti tattırdı sevdiğim...

karaları bağlayıp,dört duvarın sancısında kavruluyorum,
sen bilmiyosun ama ben yokluğundan çok korkuyorum...


intihara sürükleyen bi aşkın elinde saklamak isterken son satırlarımı,
sana haykırasım var susarken bile tüm sancılarımı..

cennet kuşları uçuyor sevdiğim,
birdaha konmayacak senin dalına belli,
belli,dönüşsüz bi yola girdi bu sewda...
yaktığın ateş,
gençliğimin son demleri gibi sanki...
iflah olmaz birdaha diyorlar;
feryadımı değilse de duy sewdiğim eli...
korkuyorum yokluğundan,
yokluğunda kaybolmaktan...
en çokta bu sevdanın kurbanı olmaktan...
korkuyorum sevgili...
korkuyorum...

sen gittin diye satırlara sığdırmaktan başka çarem yok seni...
şimdi kapat gözlerini ve düşün giderken bana yaşattıklarını...
ve ben herşeye rağmen sana diyorum ki;
yinede sen "HERŞEYSİN İŞTE"

^cENNET kUŞU^