Kırlangıç Göçü

Gökyüzünde bir grup vaktiyle,
Evsiz barksız göçüyor benden kırlangıçlar.
Ben senden ayrılıp sarıldığımda hayallerine,
Resmin sararıp solmuş çoktan silinmişti anılar.

Bir şehrin kirli koynağından baka baka göçtün,
Bakışların g/öç alıyor kırlangıçça benden.

Otlar bir daha yeşermeyecek,ırmaklar çağlamayacak mı,
Başka baharlar gelmeyecek mi yoksa?
Yoksa beni usulca Ada’yamı kilitleyeceksin,
Adaca kalabalık yalnızlığım kırlangıçları saymazsak eğer.

Hem göç beklemiyorlardı ki çocuk yürekleriyle,
Geçilmez usul erkan bilen ustalardan sokakları adanın.
Kalem sarar kırlangıçın göçünü yinede,
Kalem kalem birikir yüreğimde çentikleriyle yitikler.

Ve kabuklu yaradır çok içerimden uzaklarda,
Ki yolculuğum bitmez adalarına göçümle anakaramdan.
irfan karabulut (İrfan karabulut)




Dost kalemi okumak keyifti severek okudum
Yüreğine kalemine sağlık
Yürek sesin susmasın usta
____________________________Saygılar selamlar