Hır/çındı rüzğar altın boynuzda adacıklarda
S/alladıkça cılız sevgi dallarımı karadeniz
Yar/alarım düştü yaprak yaprak gül/hanemden
Ezan vakti umut diye tutunanlara

Retinama batan şemsiyendi senden habersizce
Ve a/kanındım yaş yerine avuçlarına damlayan
İstanbul sen ki umursamadın bile

Isl/aktı sok/akların bu gün yine istanbul
G/özlerim kaldırımlarına aktı haliç yerine
Ellerine damla/yasım vardı yarin
Kı/yamadım sana yedi tepeden bakarken

Ve şimdi aynı yerdeyim seninle bıraktığıncada
Düşünen adammıyım ki ellerime güvercinler konan
Yok bu senin eserin olmalı

Sokaklarını bekleyeniyim şimdi şehri istanbul’un
Fery/adım kaç/ışıyor günü birlik y/ellere
Ve ben sana el bile sallayamadan
Boğ/uluyorum kendi kusmuğumda kızılcık misali

Suskunsa yüreğim kabullenmek degil asilliğinden olsa gerek
Her ne kadar kabuksuysa yaram iyileşti sanma
Sana yasım bitti desede dilim sakın inanma

Ne sen unuttun ilk sızısını kız kulesinin aşkça
Nede seni silebildim perişan yüreğimden ebediyyen
Is/sızılarım var sana bana bize dair yedi tependen
Ki yalnızlıklarımla körebe oynar kuytuda sokaklar

Ve nedense hep ben sobelenirim sızarken sızıyla
Hayat sen de okyanus olsa mai atlasın girdabında kaybolsam
G/özlerin aksa avuçlarıma yeniden ben d/olsam mai’ce Istanbul