ben akşamlarda ölürüm
yalnızlığımda
teknefes yaşanmışlıklarımın mezarı başında
Fatihalar okurum kendi kendime
siyahlıklar çalar beni benden
ölür giderim ellerim soğuk
ölür giderim gözlerim donuk donuk
saatlerin tiktakları umursamaz ölüşlerimi
zaman denilen mefhumun umurunda olmam
ölür giderim sabaha kadar yalnızlığımda


ben akşamlarda ölürüm
kimsesizliğimde
umut dağlarıma kar yağar yarınlar için
çığlar düşürürüm titreyen nefeslerimin kuytularında
yıldızlara uzanırım kimse görmeden
rüzgarlara tutunur uçarım sonsuzluklara
kumsalda çakılları eşelerim umutsuzca
ölür giderim tek tek çakılların arasında
dalgalar köpük köpük ıslatır bedenimi
dağılır gider bedenim okyanuslaşan gözyaşlarımda


ben akşamlarda ölürüm
mutsuzluğumda
sessiz gelir dakikalar yıkılır kalırım yalnızlığımda
tenimde gezinir soğuk rüzgarı uçsuz bucaksızlığımın
kimse görsün istemem karanlıklara astığım rüyalarımı
kalabalıklar peydahlarım ölürken etrafımda
kimi omuzuma dokunur kimisi saçlarımı okşar
kimi gülüp geçer acımadan yalnızlığıma
ölür giderim mütemadiyen boşluğa akan saatin tiktaklarında
sevgimi ısmarladığım yüreğin yangınlarında...


Metin Kaya İLHAN
Faroz
TRABZON