ellerimde saçları ağrık, uykusuz
ve nevizade teraslarından düşürülmüş bir istanbul ağrısı..
kimsesiz bir şemsiye ani yağmurda rüzgardan kırılmış,
kaldırımda çalan bir müzisyen şapkası melon..

sabaha karşı yitirilmiş kırmızı,
gökyüzünde aklı bulanık, çaresiz martı çığlığı
galata’dan sulara karışmış ellerimde..

sana diye başlayan kim kaçıncı şiir bir de
geceyi sığdırmış boş şişelere
ayılmak için sade kahve, nane likörü içiyor..

/bütün ara sokaklarımı ele geçirmiş
bir otopark mafyası aşk,
doymak bilmeyen bir iştahla
kalbimin haracını yiyor../

kayıp ve kimsesiz çocuklar dolaşıyor bir yanda
zar seslerinde yitirilmiş insanlığa benziyor tarlabaşı..
bu yüzden kimliği eteğinin altında gizli,
adaletten uzak gözyaşı..

eski yürüyüşlerin taksim’inden seyrediyorum sonra
yumruğu havaya kalkmış anılardan bir küfe..
ve sarayburnu’ndan boğaza batmadan gece
’istanbul’u seyrediyorum’ eyyy
kalbim açık büfe..

Volkan Aksal