" Ay Başıma Vay Başıma
İstanbul’un dibi Deprem
Site, Araç, Ev, Gökdelen,
Milyonları sar Başıma.

Ay-ay aman, ay-vay aman!
Marmara’mın Dibi kaygan.
Haliç’ine, Boğazına, Gezisine ben kıyamam.
Evirmişler, çevirmişler,
Boruları Kıç-Baş edip
Halka-Halka Marmaray’ı
Deniz Dibi geçirmişler.."

Vur demişler, çal demişler
Türkü, Şarkı söylemişler,
Oylamışlar, oynamışlar
doldurmuşlar Toprak-Kumu.
Boğaz boyu koy demişler,
işte sana Yol demişler..

Bir Tel İpi düm-düz edip
dola-sıkı sarmalayıp, Çelik Halat gerdirmişler,
Yolsuz olan İstanbul’un
Boğazına Tasma takıp
Çifte-Köprü giydirmişler.

Oy-oy Aman, Oy ver aman!
Nutuk-Miting, Seçim-Kütük
Koyun-Tilki, Çoban-Tayip
Hık-mık edip oylamışlar.
Evreleyip-çevreleyip,
Çevre-Belde Tünel kazıp,
yolsuz Yolu Halka kakıp,
Geçmişini yer-bir edip,
uğraşmışlar didinmişler,
öylesine-böylesine
allıyarak, pulluyarak
Gerisini bellemişler,

Marmara’yım, Marmaray’ım,
Efkarımı salmayayım.
Tiril-tiril titrek Ölçek
Zel-ze-le-li Zepremlerle
Elim-Böğrüm kalmayayım.

Dün
Rüyamda bile görmek Depremini,
ürküttü beni
ula İstanbul seni!