Yağmurlu bir günde indi kız sokağa
Dalgın ve nemli baktı çok olan uzağa
Telaşla güne başladı o uzaktaki
Yalnız kaldığını bu gün de fark etmedi
Ellerini cebine koydu kız
Başını öne eğdi sessizce
Bu kaldırımlar nasıl da sıra sıra yalnız
Aklına geldi uzaklar
Daha uzaklar daha da soğuktular
Üşür mü acaba diye düşündü
Bu ellerinden bahsetmek değildi
Kalbi üşür mü
Sonra kızdı kız kendine
Üzüldü darıldı bu hallerine
Kız buğün çok şey hissetti
O uzakta ki yine gelmedi
Yine dönmedi yine fark etmedi
Kendinden haber bile vermedi
Ama kız hala belki de
Onu bekledi
Ama biliyordu beklememeliydi
O sırada şimşek çaktı
Bulutlar bu düşünceye çok kızdı
Ya da ihaneti sevmeyen kız bu fikre ısınamadı
Ama beklememek en hakikatti
Sonra gözlerinden düşen yaşa yağmur eşlik etti
Böylelikle kimse ağladığını fark etmedi
Sessizce yağmura minettar kaldı
Zaten başka yanında kim vardı…