Hani yılları arar ya insan didik didik
Neredesin der yastığa her baş koyuşunda
Aranmadık köşe kalmaz gecenin bir vakti
Çarpılan kapılar hırstır, kindir nefrettir
Umuttur, bekleyiştir, umutsuzluktur ya hani
Çarpılır bütün kapılar
Sonra sessizliğe bürünür düşünceler
Gece boyun büküştür her gece gibi
Arayışlar diz çöker
Umutsuzdur tebessüm bilirsin
Kendine sarılırsın sessizce
Bu mu hayat, böyle mi, nereye kadar dersin

Kaç defa yıkıldı emektar kalbim
Kaç hayalden düştü kırıldı
Yaşamaktan yoruldu
Kaç dünya savaşı yaşadı keşkelerle, pişmanlıklarla
Yıkıldım dedi, kahroldum dedi
Ve bir gün
Bir gün buldum dedi
Bal gözler gülümsedi

Hayal vaktiydi, sahillerde yürümek zamanıydı
Ellerden tutmak, umuda yürümek zamanıydı
Tuttum
Her gece yürüdüm okşayıp çarptığım kapıları
Yastığımla konuştum
O sensin dedim
Sensin işte

At adımını yüreğinle
Gönlünce gülümse
Sol göğsüne koy sağ elini kalbini dinle
İlk rastladığında gözlerime bak, gör kendini
O sensin işte

Bakma etrafıma o kimdir diye
Anla artık
Anla, o sensin işte