TAVANLA BEŞ SANİYE
Bekle rüzgârın uğultusunu bekle,
Tavan köşelerine sakladığın sırları,
Ortaya dökecek duvarlar.
Solumu acıtan bir hemşireye,
Sağımı da feda edecek bir kalbim var.

Acı şu an muzip bir soytarı,
Bir gülüş fırlatıp gidiyor ötelere,
Oysa ne kadar masumdur herkes,
Geçmiş olsun derken bile…

Kekremsi bir tat,
Ekşimsi bir koku,
Beyazın saflığını bıraktığı,
Yılların yüklü olduğu yorganlar…
Ben uzanmadan kim bilir kimler yattı,
Ne hayalleri vardı?
Neleri kaldı?

Suretim hasta oldu,
Solumu kaptırdım hemşireye,
Bir bakış fırlattım.
Canım çok yanmasın!

Yaktı hem de çok canımı,
Çıtım dahi çıkmadı,
Profesyonel bir yalan buldum kendime,
Bak seni çok seviyor dedim,
Acılar bile…

Tavanla beş saniye yetti,
Soluma karşılık sağımı vermeme,
Oysa hayat güzeldi,
Yaşamak aşkın bahanesiydi…

Ben burada yatak döşek düşler ile,
Naftalinle sarhoş olmuşum,
Hasta halimle kalkıp bir şiir tutturmuşum.
Lambalar bile yanarken güzel ,
İnsanlar doğarken.
Herkes masumken çekilen acılar neden?

Gülme sakın burası bir hastane odası,
Yalnızlığını anlatmasın kimse,
Serum gibi damarına girerken acılar,
Bırak bugün canını yaksın,
Yarın değil…

Belki çekecek acın bile kalmaz,
Ötelere giderken,.
Unutma!
Bugün ağlamadan,
Yarın mutlu olamazsın…