Renk renk balonlarım vardı benim,
Baloncu amca.
Kırmızı., mor, yeşil ,mavi…
Sonra birini kaçırdım ardından diğerini,
Çocuktum baloncu amca tutamadım ki,
Utanmayı öğrendim kırmızı balonum uçup gitti,
Gülemedim çocukken kaybetmeyi hayat öğretti…

Çok ağladım günlerce hıçkırarak,
Doğuştan öksüzdü hayallerim,
Büyüyünce yetim kaldı kalbim…

Sonra anladım gidenler geri gelmiyor!
Bir balon daha sattın bana baloncu amca,
Mor bir yalnızlık sarıldı kollarıma,
Hepsi geçecek dedin hepsi…

Öyle bir geçti ki üzerimden önce ellerimi kaybettim sonra gözlerimi,
Göremedim gerçekleri…

Dokunamadım oraya kaza kurşunu girdi,
Hastaneye kaldıracakken hayallerim,
Can kaybından hayatını kaybetti.

Mor bir yalnızlık kokladım,
Sessiz harflerle konuşmayı öğrendim…

Acılarımın inlemeleri duyulmamalıydı,
Yoksa kendimi ele verebilirdim.
Uçtu balonumun biri daha
Bana bir tane daha satsana baloncu amca?


Mavi olsun bu sefer…
Ipıssız bir mavi...
Denizinden çalayım İstanbul’un…
Kıskansın beni mavi balon.


Sonra biri çıksın karşıma,
Gözlerini bıraksın bana,
Elimden kaçırayım onu,
Selam göndersin uzaklara,
Sevgi dedikleri ciğerimi yaksa,

Kalmadı mı elinde başka bir renk daha?
Hepsini sattın mı bana baloncu amca,
Bir dur çimlere uzanayım,
Boylu boyunca…
Son bir şansım daha kalsın…

Adı yeşil olsun.
Satın alabileceğim son balon,
Adı huzur olsun , aşk olsun inanmam…

Hayatta kaçırdıklarım olsun,
Sat bana bütün balonlarını,
Son kez bırakayım semalara,
İçine ne varsa dolsun dolsun ki baloncu amca,
Çocukluğum arkamdan koşsun…