Şiir ruhumu bırakırken geride
dostların tesellisi boşuna
tükenmem için sebepler çoğalırken
hayata tutunmam için nedenler bitiyor
yalnızlığa mahkum yorgun bedenim
şiir yüreğim idam sehpasında
yazan kalemim kırılıyor




sensizliğin rüzgarı esiyor
durmaksızın savuruyor yokluğunu
sürgünlere atılan yüreğim
çiğnenirken ayaklar altında
zindanlarda çürüyor



güzel günlerin gelmeyeceğini bile bile
kendimi inandırmak istemiştim belkide
küçük bir mutluluğa
ama biliyorum ki
yalnızlığım yine pusuda
gözlerim ağlamak için her zaman hazır kıta
sensizliğin senfonisi çalarken
her melodi tokat gibi
çarpıyor yorgun yüreğime


yarım bırakılan bir hikaye bizimkisi geride
yarısı yırtılmış buruşturulmuş
kayıp sayfalar arasında
şiirlerin satır aralarında ki
ruhum
kendini teslim etmeye yer ararken
kelimelere meydan okuyor kalemim
ahh!
diyorum içimdekileri sana döke bilseydim
ruhumu teslim ederken mısralara.

MELTEM KINIC

Şiirime sesiyle hayat veren değerli abim Gökhan Yücel’e tesekkürlerimi sunarım ..