10
Yorum
29
Beğeni
5,0
Puan
247
Okunma
-Sessiz kahramanların gür haykırışı-
Cebinde yarım bir mektup:
“Anne…”
Gerisi yağmur gibi gözyaşı.
Toprak sardı onu koynuna,
Göğe yükseldi binlerce ağıt.
Rüzgârda fısıldayan harfler,
Dallar arasında hâlâ yankılanıyor.
Üşüyordu elleri,
Ama tüfeği bırakmadı;
Ardında bir anne,
Bir vatan,
Ve yanan bir umut vardı.
Bir lokma ekmek paylaştılar,
Kanla sulanan toprakta,
Yarın için bir mum yaktılar.
“Dönmeyeceğim belki…” dedi,
Gözlerinde korku yoktu;
Sadece hasret ve dua,
Ana sesi gibi sıcak,
Toprağa işleyen bir melodi.
Çanakkale, sadece bir savaş değil,
Bir annenin yüreğinde sessiz çığlık.
Atatürk’ün sesi hâlâ rüzgârlarda:
“Vatan sağ olsun!”
Toprak bilir her evladı,
İsimleri kazılı taşlara;
Ama en çok anneler hatırlar,
Her gece düşer dudaklardan dua,
Yıldızlarla buluşur sessizce.
Meltem Kınıc
5.0
100% (14)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz