Göç mevsimini yaşıyor yüreğim
Yüreğimden hicretin çok erkendi sevgili…

‘’Yananı görür Allah!’’

Yanıyorum!

Gör, Allah’ım…

…

Bir zaman vaktinde kurcalarken sayfaları yüreğimin,
Daha önce okunmamış ağıtlarda ağlıyorum.
Yokluğunun resmini çiziyorum,
Yarı çatlak camlarına gözlerimin.
Yorgun kalbim,
Yorgunum.
Ve vuslata saat kuruyorum hiç gel(e)meyeceğe.

Sendeleyerek karanlıkta kayboluyor nefesim.
Sen kaybından ölüyor hayaller,
Bir maganda kurşununa kurban verilmiş gibi,
Hiçte umurumda değil ya!
Olsun diyorum.
Ateşte yakmalı vuslatsız beklemeleri.
Ya da asıp geçmişi çarmıha
Zincire vurmalı sevgili’li düşünceleri


Geceyi yakıyorum avuçlarımda,
Ne varsa gitmelere dair
Ne varsa gideni götürecek…
Yakmalı!


Sonra ruhumu acıtan bir dua’da son buluyor
Son nefesim.
Ya son’um olacaksın sevgili
Ya da sonsuzluğum…