Hatırlandıkça anılar, kanıyor
Elinde birkaç kuruşu olanlar,
Kendilerini, adam sanıyor

Kimi insanlık
Bir meteliğe kurşun atıyor
Menzili karanlık insanlığa,
Güneş doğmuyor
Yüreklere düşen ateş,
Hiç mi hiç unutulmuyor

Omurgasız insanlık revaçta,
Omurgalı insanlık, mumla aranıyor
Cehalet baş tacı,
Bilgelik çekiyor, gam ile acı
Medeniyete oldu herkes, yabancı

Vicdanlar, tozlu raflarda,
Şeref, haysiyet havada
Bir nokta menfaat için,
Virgül kadar eğilen, eğilene
Puştluk revaçta,
Dürüstlük, erdemlilik, yok satıyor

Solgun benizler,
Emek ise sömürülüyor
Nasırlı eller, utanıyor
Ömür ziyanda, insanlık ise
Yalan yazıyor

Hayale karıştı aydınlıklar
Bizi kucaklıyor, bizi seviyor
Bizimle sevişiyor
Tüm gücü ile
Katran karası, karanlıklar

______Şair 67______
Ali Cemal AĞIRMAN

BüYüK İNSANLAR FİKİRLERLE,ORTA İNSANLAR OLAYLARLA,KüçüK İNSANLARDA,İNSANLARLA UĞRAŞIR.